تکیه گاه

0
262
تکیه گاه

تکیه گاه که می شوی
فراتر از یک کوه باید باشی…
باید باشی هرکجا..
حتی در انتهای یک خیابانِ باران خورده
از سیلِ اشکهایش که بی پناه می شود
و آغوﺵِ هیچ رهگذری را
محرمِ خستگی هایش نمی داند،…
ببیند تو را
تا تو، قدمهایش را یکی دو تا بردارد
خودﺵ را رها کند میانِ بازوانت…
باید باشی
حتی میانِ خنده های بلندﺵ
حتی میانِ شلوغی هایِ هرروزه…
تکیه گاه که می شوی
مرد و زن ندارد
باید همه ی دنیا را
از محکم بودنت،
برای او بودنت آگاه کنی..

پاسخی دهید

لطفا دیدگاه خود را بنویسید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.